XIX-wieczne Chinoiserie reprezentuje złoty wiek europejskiej sztuki dekoracyjnej, zanim na dobre nastała era masowej produkcji przemysłowej. Obiekty te były tworzone po to, by ich dotykać, podziwiać je przy świetle świec i używać ich do przechowywania najbardziej intymnych, osobistych pamiątek.
Choć styl Chinoiserie narodził się pod koniec XVII wieku jako królewska fantazja dla najzamożniejszych, wiek XIX całkowicie go przetransformował. Do lat 1800-tysięcznych Chinoiserie ewoluowało z ekskluzywnego, arystokratycznego luksusu w ostateczny wyraz wiktoriańskiego obycia w świecie, zamiłowania do podróży oraz romantyzmu.
XIX wiek rozpoczął się od ogromnego odrodzenia tego stylu, któremu przewodził brytyjski książę regent, późniejszy król Jerzy IV. Wybudował on Brighton Pavilion – nadmorski pałac całkowicie wypełniony spektakularnymi, dramatycznymi meblami Chinoiserie, złoconymi smokami i elementami imitującymi bambus. To natychmiast sprawiło, że styl ten na nowo stał się niezwykle modny wśród brytyjskich elit. Posiadanie w tamtej epoce zdobionego w ten sposób niciaka, pudełka ma herbatę lub małej kasetki oznaczało naśladowanie najwyższych, królewskich gustów.
W miarę upływu XIX wieku Imperium Brytyjskie rozszerzało swoje globalne szlaki handlowe. Herbata, jedwab i przyprawy nie były już zarezerwowane wyłącznie dla królów – stały się kluczowym elementem codziennego życia zamożnej wiktoriańskiej klasy wyższej. Mniejsze puzderka, pudełka na herbatę i kasetki do szycia dekorowane w stylu Chinoiserie stały się centralnymi punktami konwersacji w wiktoriańskich salonach. Wyeksponowanie takiego obiektu na stole było subtelnym sposobem na pokazanie, że jest się osobą światową, wykształconą i połączoną z egzotycznymi, odległymi zakątkami globu.
Wizualnie XIX-wieczne Chinoiserie stało się odważniejsze i bardziej wyraziste niż jego delikatne, XVIII-wieczne pierwowzory. Rzemieślnicy doprowadzili do perfekcji sztukę tzw. japanningu (europejskiej metody imitacji dalekowschodniej laki), nakładając wiele grubych warstw ciemnego werniksu – najczęściej czarnego, głębokiej czerwieni lub imitującego szylkret – a następnie zdobiąc je mocno wypukłymi, bogato złoconymi scenami.
Motywy na tych dziewiętnastowiecznych skrzynkach były wysoce romantycznymi, opowiadającymi historie fantazjami: przedstawiały chińskich mędrców pod płaczącymi wierzbami, unoszące się w powietrzu pagody, egzotyczne ptaki oraz rozległe, mistyczne krajobrazy górskie.